Ooit zal ik ingestapt zijn.. In de levenstrein. De trapjes op de deur door en ik ben gaan zitten. Bij het raam. Naar buiten kijkend waar de trein langs gaat. Onderweg stopt de trein op stations en er stappen mensen in. Die komen naast je zitten en er ontstaat een gesprek. Waar ga jij naar toe… is een van de eerste vragen die je meestal zult stellen. Soms heb je daar een antwoord op… soms niet.
Want het is je soms duidelijk welke kant je opgaat in een stukje van de treinreis. En op andere momenten totaal niet. Tijdens het stukje reis kun je dingen uitwisselen om de tijd dat je reist aangenaam te maken en dingen te leren, want dat is uiteindelijk het doel van het reizen per trein. Je weet vooraf dat de medepassagier ook weer uit zal stappen, want iedereen heeft zijn eigen reis. Zijn eigen haltes waar hij/zij eruit moet om daar te lopen en te zijn. Als je dat beseft, weet je dat je niet kunt vasthouden aan de mensen die soms meereizen in jouw trein.
Soms is dat lastig te accepteren. Want dan was het prettig reizen samen. Dan kon je veel leren en delen. Handig is al je vooral bedenkt dat je met een eigen bestemming in de trein zit en het mooi is dat mensen instappen en weer vertrekken. Afscheid nemen is dan iets makkelijker.
Helaas is er ooit een idee ontstaan dat de trein op weg is naar een station waar je een andere reiziger zult treffen en dan samen met een trein verder zult gaan. Ik geloof dat ze dat een treinkaartje voor altijd en eeuwig noemen.. Ik heb ontdekt dat de trein ook vroegtijdig kan stoppen en je dan uitstapt en alleen verder reist..
Soms reis je kort, soms reis je lang.. Je reist in principe dus alleen met soms wat aanspraak. Het zou niet uit moeten maken… Het zou goed moeten voelen om alleen te reizen en te genieten van al het moois dat je ziet en ervaart. Ik zit in de trein en ik kijk naar de stoelen in de coupe. Er zitten mensen die al een tijdje meereizen. En ik ben blij dat ze er zijn. Dat zijn de mensen die net als ik onderweg zijn naar zichzelf. En naar liefde … Ik reis weer verder.. benieuwd wie er nog in mogen stappen..
Mooi Stukje… en zo waar!!!!